Hastalık ve Sabır: Bedende Başlayan, Kalbe İnen İmtihan
Hastalık bir duraktır, kimlik değildir. Öğrettikleri kalıcıdır.
İnsan hastalandığında ilk yıkılan şey beden değildir; güven duygusudur.
“Ben yaparım, ben dayanırım” diyen taraf sessizleşir.
İşte tam o anda hastalık, sadece bir ağrı değil; kul ile Rabbi arasındaki mesafenin kısaldığı bir hâl olur.
Kur’an, hastalığı anlamsız bir ceza olarak değil; imtihanın özel bir türü olarak ele alır: “Ant olsun ki sizi biraz korku, açlık, mallardan, canlardan ve ürünlerden eksiltmekle imtihan edeceğiz. Sabredenleri müjdele.” (Bakara, 155)
Bu ayette geçen “biraz” kelimesi, Allah’ın kuluna taşıyamayacağı yükü vermediğini gösterir. Sabır, acının yokluğu değil; Allah’tan kopmamaktır. “Şüphesiz sabredenlere mükâfatları hesapsız verilecektir.” (Zümer, 10)
Hz. Eyyûb’un duası edebin zirvesidir: “Rabbim! Bana gerçekten zarar dokundu. Sen merhametlilerin en merhametlisisin.” (Enbiyâ, 83)
Hz. Yakub’un sözü ise sabrın yönünü öğretir: “Ben kederimi ve hüznümü yalnızca Allah’a arz ederim.” (Yusuf, 86)
Peygamber Efendimiz buyurur: “Müminin başına gelen her yorgunluk, hastalık, keder, hatta ayağına batan diken bile Allah’ın onun günahlarını bağışlamasına vesile olur.” (Buhârî, Müslim)
İbn Kayyım el-Cevziyye şöyle der: “Hastalık, kalbi dünyaya bağlayan ipleri zayıflatır.”
Mevlânâ ise: “Dert, insanı Allah’a götüren gizli bir yoldur.” der.
Hastalık bir duraktır, kimlik değildir. Öğrettikleri kalıcıdır.
“Allah sabredenlerle beraberdir.” (Bakara, 153)
