How Did South Korea Succeed? (2)
Park Chung-hee Era (1961-1979)
Before the Park period, which came to power after the coup in South Korea; Infrastructure investments (roads, railways, ports, power plants, government buildings, steel and chemical plants, hydroelectric power plants, etc.) made during the Japanese colonial rule had prepared a basis for South Korea to make a development move. Prior to Park, Syngman Rhee had also made an effort to improve the country's infrastructure and improve the institutional structure. The park has inherited this infrastructure legacy.
The basic philosophy of the South Korean development model, which Park adapted from the Japanese development model, is summarized below:
(1) Realizing literacy throughout the dormitory with a strict education system,
(2) Gathering the military and civil authorities under a single roof and governing the country with a strong bureaucratic structure and strict discipline,
(3) Implementing a comprehensive economic program under the control of the national bureaucracy,
(4) Establishing an environment of close cooperation between the government and businessmen in order to fulfill the program requirements,
(5) Development of basic industries through large commercial templates.
Park decided that the central government should play a key role in economic development. In order to counter the "threat" of North Korea, the Park Administration aimed to develop with its own national resources as soon as possible and to become a country superior to North Korea. The system to be implemented has been designed according to the principle of harmonious working of state capitalism and free enterprise. In a sense, economic development; It is aimed to be carried out under the leadership of several templates, which are given high incentives on the part of private enterprise, and with the support of some state economic enterprises.
Park primarily aimed to have a self-sufficient economy rather than an economy that became dependent on US aid and grappled with instability in the years of reduced aid. In 1961, the Economy Planning Board was established and the export-oriented industrialization program was put into effect. Industrialization was based on the export-oriented (external) development strategy adopted in the early 1960s. The park has used templates as engines for economic growth. The government, which does not like foreign partnerships and wants to develop a national development model, has offered the financial resources of the state to the use of templates. In this context, performance quotas have been defined for templates. Templates with high export performance are entitled to receive more incentives from the state. Only exporters are authorized to import. Trade taxes were not collected from exporting companies, and it was deemed sufficient to pay 50% of their income taxes. The templates, which are constantly encouraged by various mechanisms, have become the locomotive of the economy over time.
Necessary steps were taken for industrialization in line with the five-year development plans (1962-66, 67-71, 72-76, 77-81). With the export-based development strategy, it is aimed to gain a place in foreign markets with labor-intensive industrial products at competitive prices by using low-paid workforce. The guiding policies of the government played a key role in the success of this strategy. The government's guarantees and the undertaking of the risk in loan payments by the government played an important role in bringing the foreign capital necessary for domestic investments to the country. The electronics, shipbuilding and automobile sectors were identified as areas to be primarily supported and protected by customs barriers. As a result, it was ensured that these sectors reached the production level capable of exporting. Over time, a similar strategy has been implemented in all areas that need improvement through public intervention and direction. This key guiding role of the government enabled the achievement of development and export targets in a short time.
Thanks to the nationalization of commercial banks, the management of money passed to the government. Thus, the Park Administration has given private entrepreneurs high incentives (prioritizing low-interest bank loans, import concessions, borrowing concessions from foreign sources, and tax reductions) to invest in export-oriented industrialization. With the exchange rate adjustments, the value of the currency won was lowered, thereby increasing exports. Bank interest rates were kept high, and savings were encouraged in order to increase the capital required for production. Customs rates for intermediate goods used in the production of exported goods have been reset. While industrial branches such as textile, ready-made clothing and electrical machinery production were stagnating due to expensive intermediate goods, they became industrial branches that contribute positively to exports thanks to these incentives. The park management has developed foreign credit opportunities for investments through the "financial diplomacy" it has established with rich countries such as the USA, Germany and Japan. As exports increased, it became easier to find credit. The manufacturing sector grew by 15% in the 1962-66 plan period and by 21% in the second plan (1967-71). In this period Focusing on the industrial sector in the beginning necessitated neglecting the rural sector.
As industrialization increased, the wages of workers working in the industry also increased. The average monthly wage for a worker in the manufacturing industry at the time was 11% of the wages of an American worker in a similar job and 14% of a Japanese worker. This presented an enormous opportunity to use cheap labor available to South Korean industrial sectors. Meanwhile, the situation of agricultural workers was even worse, partly because agricultural workers were left in poverty. This problem, which was considered normal for the 1960s, became one of the factors in the deterioration of the peace of mind in the country in the 1970s. The government has implemented some measures to solve this problem and has partially improved the living standards of rural people. With the third development plan (1972-76), investment in heavy industry branches with high added value, capital-intensive and chemical industry was emphasized. In this period, there was a leap forward in the oil refining industry as well as the steel industry. In addition to modern shipbuilding yards, South Korean-made cars began to be seen in foreign markets. In the period of the fourth development plan (1977-81), technology-intensive, skilled labor-based industries (machinery, electronics, shipbuilding) continued to be highlighted. The park has activated state-owned enterprises for economic development in areas where private enterprise is lacking.
Prioritizing state-owned enterprises in electricity, communications and banking, including the manufacturing industry, Park Management has pioneered the private sector with public companies such as Electricity Production Company (KEPCO) and Pohang Iron and Steel Company (POSCO). Park preferred to keep control of the money in the hands of the state. It formally prohibited shaböls from establishing their own banks or owning shares in banks (the rule of non-banking was not compromised in the 1990s, even as the banking system was privatized or even sold to foreigners).
The majority of the shabuls, backed by government support, have become very large holdings in their field. Despite the oil crisis in the 1970s and the worldwide recession, South Korea's development efforts continued uninterrupted, with the joint effort of the state and the templates. Park; As a politician who believes that economic development can be achieved in a stable political environment and with a powerful government, he kept the student movements under pressure when necessary for the development of his country, did not allow the voice of the workers to rise, and prevented the political opposition from getting stronger.
However, beyond Park's control, social change accelerated over time. Rising energy prices have increased the cost of living. Increasing population, urbanization, uneven distribution among industries etc. factors increased the unrest across the country. The backwardness of the agricultural sector and the differences in living levels between the urban and rural areas have disrupted the homogeneous structure of the society. The authoritarian management style that Park has been maintaining for many years, the one-man decision mechanism, the fact that a narrow elite structure around it has the sole say in the country's administration has become questionable over time. The fact that the trained manpower is not used in decision-making mechanisms and studies for the future of the country has caused discomfort and has turned into a factor that ignites the social opposition against the increasingly deteriorating and degenerating management structure.
In this environment, the effects of Park, who was assassinated on October 26, 1979, on the political life of South Korea continue today. Conservative South Koreans highlight Park's economic achievements and proudly talk about the Park era, while progressive democrats denigrate it by emphasizing Park's policies that violate human rights. However, a large part of South Koreans, especially the older generation, believe that Park's government that suppressed political rights was necessary for the period in order to overcome the terrible poverty that came with the Korean War, and that this price must be paid for the development of the country.
References:
Park Chung-hee Dönemi (1961-1979)
Güney Kore’de darbe sonrası iktidara gelen Park döneminden önce; Japon sömürge yönetimi döneminde yapılan altyapı yatırımları (yollar, demiryolları, limanlar, elektrik santralleri, hükümet binaları, çelik ve kimya tesisleri, hidroelektrik santralları vb.) Güney Kore’ye kalkınma hamlesi yapacak bir temel hazırlamıştı. Park’tan önceki Syngman Rhee de ülkenin altyapısının geliştirilmesine ve kurumsal yapının iyileştirilmesine gayret göstermişti. Park bu altyapı mirasını devralmıştır.
Park’ın Japon kalkınma modelinden uyarladığı Güney Kore kalkınma modelinin temel felsefesi aşağıda özetlenmiştir:
- Sıkı bir eğitim sistemiyle okuryazarlığın tüm yurtta gerçekleştirilmesi,
- Askeri ve sivil otoriteleri tek bir çatı altında toplayıp kuvvetli bir bürokratik yapı ve sıkı bir disiplinle ülkenin yönetilmesi,
- Ulusal bürokrasinin kontrolünde kapsamlı bir ekonomik program uygulanması,
- Program gerekliliklerini yerine getirecek şekilde hükümet ve iş adamları arasında yakın iş birliği ortamının tesis edilmesi,
- Temel endüstri dallarının büyük ticari şaböller vasıtasıyla geliştirilmesi.
Park, merkezi hükümetin ekonomik kalkınmada kilit rolü oynaması gerektiğine karar vermiştir. Park Yönetimi, Kuzey Kore “tehdidine” karşı koyabilmek için bir an önce kendi ulusal kaynaklarıyla kalkınmayı ve Kuzey Kore’den daha üstün bir ülke haline gelmeyi hedeflemiştir. Uygulanacak sistem, devlet kapitalizmi ile serbest teşebbüsün bir arada uyumlu çalışması prensibine göre tasarlanmıştır. Bir anlamda ekonomik kalkınmanın; özel teşebbüs bacağında yüksek teşvikler verilen birkaç şabölün liderliğinde, bazı kamu iktisadi teşebbüslerinin de desteğiyle gerçekleştirilmesi amaçlanmıştır.
Park, öncelikle ABD yardımlarına bağımlı hale gelen, yardımların azaldığı yıllarda istikrarsızlıkla boğuşan bir ekonomi yerine, kendi kendine yeterli bir ekonomiye sahip olmayı hedeflemiştir. 1961 yılında Ekonomi Planlama Kurulunu oluşturulmuş ve ihracat odaklı sanayileşme programı devreye sokulmuştur. Sanayileşmek için, 1960’ların başında benimsenen ihracata dayalı (dışa dönük) kalkınma stratejisi esas alınmıştır. Park, şabölleri ekonomik büyüme için motor olarak kullanmıştır. Yabancı ortaklıklara sıcak bakmayan, milli bir kalkınma modeli geliştirmek isteyen hükümet, devletin finansal kaynaklarını şaböllerin kullanımına sunmuştur. Bu kapsamda şaböllere performans kotaları tanımlanmıştır. İhracat performansı yüksek şaböller devletten daha fazla teşvik almaya hak kazanmıştır. Sadece ihracat yapanlara ithalat yetkisi tanınmıştır. İhracat yapan şirketlerden ticaret vergileri alınmamış, gelir vergilerinin %50’sini ödemeleri yeterli görülmüştür. Değişik mekanizmalarla sürekli teşvik gören şaböller, zamanla ekonominin lokomotifi haline gelmiştir.
Beş yıllık kalkınma planları (1962-66, 67-71, 72-76, 77-81) doğrultusunda sanayileşme için gereken adımlar atılmıştır. İhracata dayalı kalkınma stratejisiyle, düşük ücretli iş gücünü kullanarak emek yoğun sanayi ürünleriyle dış pazarlarda rekabetçi fiyatlarla yer edinilmesi hedeflenmiştir. Hükümetin yönlendirici politikaları bu stratejinin başarısında kilit rol oynamıştır. Hükümetin verdiği garantiler ve kredi ödemelerindeki riskin devlet tarafından üstlenilmesi, yurt içindeki yatırımlar için gerekli yabancı sermayenin ülkeye gelmesinde önemli bir rol oynamıştır. Elektronik, gemi inşa ve otomobil sektörleri, öncelikle desteklenecek ve gümrük duvarlarıyla korunacak alanlar olarak belirlenmiştir. Neticede, bu sektörlerin ihraç yapabilecek üretim seviyesine ulaşması sağlanmıştır. Zamanla benzer bir strateji kamu müdahalesi ve yönlendirmeleriyle geliştirilmesi gereken bütün alanlarda uygulanmıştır. Hükümetin bu kilit yönlendirici rolü kalkınma ve ihracat hedeflerine ulaşılmasını kısa sürede sağlamıştır.
Ticari bankaların devletleştirilmesi sayesinde, paranın yönetimi hükümete geçmiştir. Böylece Park Yönetimi özel girişimcilere yüksek teşvikler (düşük faizli banka kredilerinde öncelik verme, ithalat imtiyazları, yabancı kaynaklardan ödünç alma imtiyazı ve vergi indirimleri) vererek ihracata dönük sanayileşme için yatırım yapmalarına ön ayak olmuştur. Kur ayarlamalarıyla, para birimi wonun değeri düşürülmüş, böylelikle ihracatın artırılmasına çalışılmıştır. Banka faizleri yüksek tutulmuş, üretim için gerekli sermayeyi artırmak maksadıyla tasarruf teşvik edilmiştir. İhraç malların üretiminde kullanılan ara mallara yönelik gümrük oranları sıfırlanmıştır. Tekstil, hazır giyim ve elektrikli makine üretimi gibi sanayi dalları, pahalı ara mallar nedeniyle durgunluk yaşarken, bu teşvikler sayesinde ihracata olumlu katkı sağlayan endüstri dalları haline getirilmiştir. Park yönetimi, ABD, Almanya ve Japonya gibi zengin ülkelerle tesis ettiği “finansal diplomasi” yoluyla yatırımlar için dış kredi imkânlarını geliştirmiştir. İhracat arttıkça, kredi bulmak kolaylaşmıştır. İmalat sektörü 1962-66 plan döneminde %15, ikinci plan (1967-71) döneminde ise %21 oranında büyüme göstermiştir. Bu dönemde başlangıçta endüstri sektörüne ağırlık verilmesi, kırsal kesimin ihmal edilmesini zorunlu kılmıştır.
Endüstrileşme arttıkça sanayide çalışan işçilerin ücretleri de artmıştır. O dönemde imalat sektöründe çalışan bir işçinin ortalama aylık ücreti, benzer bir işte çalışan Amerikalı işçisinin aldığı ücretin %11’ine ve Japon işçisinin ücretinin %14’üne karşılık geliyordu. Bu durum Güney Kore sanayi sektörlerine sağlanan muazzam bir ucuz emek kullanım fırsatı sunuyordu. Bu arada tarım kesimi çalışanlarının durumu daha da kötüydü, kısmen tarım çalışanları yoksulluğa terk edilmişti. 1960’lar için normal karşılanan bu problem, 1970’lerde ülkede iç huzurun bozulmasındaki faktörlerden biri olmuştur. Hükümet bu sorunu çözmek için birtakım önlemleri devreye sokmuş, kırsal kesimdekilerin yaşam standartlarında kısmen bir iyileşme sağlamıştır. Üçüncü kalkınma planı (1972-76) ile katma değeri yüksek, sermaye yoğun ağır sanayi dallarına ve kimya endüstrisine yatırıma ağırlık verilmiştir. Bu dönemde çelik endüstrisinin yanı sıra petrol rafine sanayinde de sıçrama yaşanmıştır. Modern gemi inşa tersanelerinin yanı sıra Güney Kore üretimi otomobiller dış pazarlarda görülmeye başlanmıştır. Dördüncü kalkınma planı (1977-81) döneminde teknoloji yoğun, kalifiye işgücüne dayalı endüstriler (makine, elektronik, gemi yapımı) öne çıkarılmaya devam edilmiştir. Park, özel teşebbüsün eksik bıraktığı alanlarda kamu iktisadi teşebbüslerini ekonomik kalkınma için devreye sokmuştur.
İmalat sanayi dâhil elektrik, iletişim ve bankacılık alanlarında iktisadi devlet teşebbüslerine öncelik veren Park Yönetimi, Elektrik Üretim Şirketi (KEPCO) ve Pohang Demir ve Çelik Şirketi (POSCO) gibi kamu şirketleriyle, özel sektöre öncülük etmiştir. Park, paranın kontrolünü devletin elinde tutmayı tercih etmiştir. Şaböllerin kendi bankalarını kurmalarını veya bankalarda hisse sahibi olmalarını resmi olarak yasaklamıştır (1990’larda bankacılık sistemi özelleştirilirken, hatta yabancılara satılırken bile şaböllerin bankacılık yapmaması kuralından taviz verilmemiştir).
Hükümet desteğini arkasına alan şaböllerin çoğunluğu, kendi alanlarında çok büyük holdingler haline gelmiştir. 1970’lerdeki petrol krizine ve dünya genelinde yaşanan durgunluğa (recession) rağmen, Güney Kore’nin kalkınma çabaları devlet ve şaböllerin ortak çabasıyla, kesintiye uğramadan devam ettirilmiştir. Park; ekonomik kalkınmanın istikrarlı bir siyasi ortamda ve muktedir bir iktidar ile gerçekleştirilebileceğine inanan bir siyasetçi olarak, ülkesinin kalkınması adına gerektiğinde öğrenci hareketlerini baskı altında tutmuş, işçilerin sesinin yükselmesine izin vermemiş, siyasi muhalefetin güçlenmesine engel olmuştur.
Bununla birlikte Park’ın kontrolünün dışında zamanla toplumsal değişim de hızlanmıştır. Artan enerji fiyatları, hayat pahalılığını artırmıştır. Artan nüfus, şehirleşme, sanayiler arasındaki dengesiz dağılım vb. faktörler ülke genelinde huzursuzluğu artırmıştır. Tarım sektörünün geri kalması, şehir-kırsal kesim arasında yaşam seviyelerindeki farklılıklar, toplumun homojen yapısını bozmuştur. Park’ın uzun yıllardır sürdürdüğü otoriter yönetim şekli, tek adama dayalı karar mekanizması, etrafındaki dar bir elit yapının ülke yönetiminde tek söz sahibi olması zamanla sorgulanır hale gelmiştir. Yetişmiş insan gücünün karar alma mekanizmalarında ve ülke geleceğine yönelik çalışmalarda kullanılmaması rahatsızlığa neden olmuş, gittikçe bozulan ve yozlaşan yönetim yapısına karşı toplumsal muhalefeti ateşleyen bir faktöre dönüşmüştür.
Bu ortamda, 26 Ekim 1979 tarihinde bir suikasta kurban giden Park’ın Güney Kore siyasi hayatı üzerine etkileri bugün de devam etmektedir. Muhafazakâr Güney Koreliler Park’ın ekonomik başarılarını öne çıkarıp, Park döneminden gururla bahsederken, ilerici demokratlar ise insan haklarını ihlal eden Park politikalarına vurgu yaparak bu dönemi kötülemektedir. Bununla birlikte, Güney Korelilerin büyük bir bölümü, özellikle yaşlı nesil, Kore Savaşı’yla birlikte yaşanan korkunç yoksulluğu yenebilmek için Park’ın siyasi hakları baskı altına alan yönetim şeklinin o dönem için gerekli olduğuna, ülkenin kalkınabilmesi için bu bedelin ödenmesi gerektiğine inanmaktadır.
Atay E. (2012). Krizden İnnovasyona: Güney Kore Örneği, DPUJSS, 32: 239-254 <http://www.acarindex.com/dosyalar/makale/acarindex-1423876473.pdf >, s.e.t. 01.05.2017.
Nolan JE. (1986). Military Industry In Taiwan And South Korea, New York, Palgrave Macmillan, 1st Edition.
Savada AM, Shaw W. (1990). South Korea a country study, Federal Research Division, Library Of Congress, Fourth Edition, Washington D.C. (Ellington ve Ferrarini, 2017: s.45).
Kim EM. (1997). Big Business, Strong State, Collision and Conflict in South Korean Development, 1960-1990, State University of New York Press, USA.
Manyin ME. (2004). South Korea-U.S. Economic Relations: Cooperation, Friction, and Future Prospects, CRS Report for Congress Congressional Research Service The Library of Congress 101 Independence Ave SE Washington <http://www.dtic.mil/get-tr-doc/pdf?Location=U2&doc=GetTRDoc.pdf&AD=ADA461688>, s.e.t. 15.04.2017.
Minns J. (2006). The Politics of Developmentalism, Palgrave Macmillan, UK.
Moreira M. (1995). Industrialization, Trade and Market Failures, The Role of Government Intervention in Brazil and South Korea, Macmillan Press Ltd., London.
